ஞாயிறு கடல் கண்டாஅங்கு

உலகம் உவப்ப வலன் ஏர்பு திரிதரு

பலர் புகழ் ஞாயிறு கடல் கண்டாஅங்கு

ஓ அற இமைக்கும் சேண் விளங்கு அவிர் ஒளி

உறுநர்த் தாங்கிய மதன் உடை நோன் தாள்

செறுநர்த் தேய்த்த செல் உறழ் தடக் கை

மறு இல் கற்பின் வாள்நுதல் கணவன்

நூல்: திருமுருகாற்றுப்படை (வரிகள் 1 முதல் 6 வரை)

பாடியவர்: மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரர்

(அடிக்கோடிடப்பட்டுள்ள வார்த்தைகள் பாடலில் இல்லை, வாக்கிய ஓட்டம் தடைபடாமல் இருப்பதற்காக நான் சேர்த்தவை)

உலகமும் அதில் உள்ள உயிர்களும் மகிழும்படி, பலரும் புகழும்படி வலப்புறமாக எழுந்து வருகின்ற சூரியன் கடலில் உதிப்பதுபோல, பக்தர்களின் மனத்தில் பிரகாசமாக ஒளிர்கிறவன் முருகன்.

அந்த முருகனுடைய வலிமையான திருவடிகள் அவனிடம் தஞ்சமடைந்த பக்தர்களைத் தாங்கிக் காப்பாற்றும். அவனது பெரிய கைகள் அழிக்கப்படவேண்டியவர்களை அழித்துவிடும். சிறந்த கற்பினையும் ஒளி நிறைந்த நெற்றியையும் கொண்ட தெய்வயானையாரின் கணவனாகிய அவனை வணங்குவோம்.

துக்கடா

  • பொதுவாகச் சூரியன் மலையில் உதிப்பதைதான் கவிஞர்கள் எழுதுவார்கள். ஆனால் நக்கீரர் கொஞ்சம் வித்தியாசமாக ‘கடல் கண்டாஅங்கு’ என வர்ணித்துள்ளார், இதனைச் சுட்டிக்காட்டி இந்தப் பாடலைத் தேர்ந்தெடுத்துத் தந்தவர் நண்பர் கோ. இராகவன். அவருக்கு நன்றி
  • தெய்வயானை / தேவயானியைப்பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, கற்பு + நெற்றி என்கிறார். ’என்ன இது விநோதமான கூட்டணி?’ என்று யோசித்தால், கற்பு உள் அழகு, நெற்றி வெளி அழகு என்கிறார்கள். நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?!
  • திருமுருகாற்றுப்படை தவிர அகநானூறு, குறுந்தொகை, நற்றிணை, நெடுநல்வாடை உள்ளிட்ட பல சங்க இலக்கியத் தொகுப்புகளிலும் இடம் பெற்றுள்ள இந்த நக்கீரர்தான் நமக்கெல்லாம் தெரிந்த (https://365paa.wordpress.com/2011/07/21/016/) ‘நெற்றிக் கண்ணைத் திறந்தாலும் குற்றம் குற்றமே’ நக்கீரரா? அப்படியும் ஒரு கதை உண்டு
081/365
Advertisements
This entry was posted in நக்கீரர், நண்பர் விருப்பம், பக்தி, முருகன். Bookmark the permalink.

27 Responses to ஞாயிறு கடல் கண்டாஅங்கு

  1. GiRa says:

    திருமுருகாற்றுப்படை பாடலைத் தந்தமைக்கு மிக்க நன்றி சொக்கன். 🙂

    தமிழர்கள் எல்லாரும் ஒன்னு குறிச்சி வெச்சிக்கோங்க. தமிழ் உள்ள இலக்கியங்களில் முதன்முதலில் இறைவனைப் புகழ்ந்து பேரின்ப நெறியில் எழுந்த முதல் நூல் திருமுருகாற்றுப்படை.

    சங்க இலக்கியங்கள் தொகுக்கப்பட்டன. அப்படீன்னா அதுக்கு முன்னாடியே அவைகள் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். முதற்தொகுப்பு பதினென்மேற்கணக்கு நூல்கள். இந்த நூல்களில் எட்டுத்தொகை பத்துப்பாட்டு எல்லாம் வரும்.

    அந்தப் பத்துப்பாட்டில் முதற்பாட்டு திருமுருகாற்றுப்படை. தமிழர்கள் வாழ்வோடு ஒன்றாகிக் கலந்த ஒரு திருமுருகனைப் போற்றி எழுந்த நூல். தெய்வம் பலப்பல என்பதெல்லாம் இல்லை. எல்லாம் ஒன்றுதான் என்பதும் நற்கருத்துதான். பல்வேறு காலகட்டங்களில் தமிழன் பலப்பல தெய்வங்களை வணங்கியிருக்கிறான் என்பதும் உண்மை. வரலாறு நமக்கு நல்லவைகளையும் தீயவைகளையும் ஒன்றாகத்தான் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறது. அப்படிப் பலப்பல கடவுள்கள் தமிழர்கள் வாழ்வில் வந்தாலும் இன்றைக்கும் தமிழ் அடையாளத்தைத் தக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கும் கடவுள் முருகன். இன்னொன்று குறித்துக் கொள்ள வேண்டும். இந்தத் தமிழ் அடையாளங்கள் இருப்பது கோயில்களில் அல்ல. முருகனுக்கும் தமிழ் மக்களுக்கும் உண்டான அன்புத் தொடர்பில்.

    ஆரியக்கலப்பில் எத்தனை புதுப்பெயர்கள் வந்தன. கார்த்திகேயன், காங்கேயன், என்று எத்தனை பெயர்கள் வந்தாலும் முருகன் என்ற எளிய இனிய தமிழ்ப் பெயர்தானே தமிழ் மக்களின் நெஞ்சில் இருக்கிறது.

    இதைத்தான் திருமுருகாற்றுப்படையில் அன்றைக்கே “அரும் பெறல் மரபின் பெரும் பெயர் முருக” என்று நக்கீரர் கூறியிருக்கிறார். அதற்கு என்ன பொருள்?

    இந்தத் தமிழ் மரபு இருக்கிறதே. அது அரியது. பெரியது. புகழ் மிக்கது. அப்படியான தமிழ் மரபில் எத்தனையெத்தனையோ பெயர்கள். அந்தப் பெயர்களில் எல்லாம் பெரும் பெயர் முருகன். என்ன பொருள்னு புரியுதா? அனைத்திலும் பெரிதாய் முன்னிற்கும் தொடக்கம் முருகன்.

    அதுனாலதான் தமிழன் எதையெதையோ விட்டாலும் முருகன் என்கின்ற பெயரை மட்டும் இத்தனை நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னும் விடவில்லை.

  2. GiRa says:

    திரும்பத் திரும்ப பெரியவங்க சொன்னதுதான். தமிழ் ஆன்மீக நூல்கள் உகரத்துலதான் தொடங்கும். வடக்கில் இருந்து வந்து மொழி பெயர்த்தாலும் உகரத்துலதான் தொடங்கும். இதில் பிற்காலத்தில் ஆண்டாள் போன்றவர்கள் மாறுபாடு காட்டியிருக்கிறார்கள்.

    உலகம் உவப்ப – திருமுருகாற்றுப்படை
    உலகம் யாவையும் தாமுளவாக்கலும் – கம்பர்
    உலகெலாம் உணர்ந்து ஓதற்கு அரியவன் – சேக்கிழார்
    மகரம் மேவிய உகரத்தில் “முத்தைத் தரு பத்தித் திருநகை – அருணகிரிப் பெருமாள்”

    இந்த வரிசையிலும் திருமுருகாற்றுப்படைதான் முன்னோடி.

    உலகம் உவப்ப. ஒரு ஊரா? ஒரு நாடா? ஒரு இனமா? இல்ல எல்லா மக்களுமா? பூமியில் இருக்கும் எல்லா உயிரனங்களுமா? இல்லை… உலகம் முழுவதும் உவக்கட்டும்னு தொடங்குறாரு. எல்லாரும் நல்லாயிருக்கனுங்குற எண்ணத்தை முதலடியாக வைத்து எழுந்த நூல். அதுதான் தமிழ்ப் பண்பாடு.

  3. GiRa says:

    இந்தச் செய்யுளின் சிறப்பு முதல் மூன்று அடிகளிலேயே முடிஞ்சு போகுது. மத்த மூன்று அடிகளும் இலவசம். இலவசம்னு சொல்லலாம்ல? 🙂 ஆகையால மொத்தப் பொருளையும் பாக்கம, அங்கங்க ஆழ்ந்து தமிழ் சுவைப்போம்.

    உலகம் உவப்ப வலன் ஏர்பு திரிதரு பலர் புகழ் ஞாயிறு

    உலகம் உவப்பன்னு சொன்னது புரியுது.

    வலன் ஏர்பு திரிதரு – திரிகின்ற, சுற்றி வந்து திரிகின்ற, கிழக்கில் தொடங்கி மேற்கில் முடியும் வகையில் வலம் செய்வது போலத் திரிகின்ற

    பலர் புகழ் ஞாயிறு – உலகோர் அனைவரும் ஒருமனதாக ஒப்புக்கொள்ளும் ஞாயிறு (பகலவன்)

    சரி. துண்டு துண்டாப் புரியுது. மொத்தமா என்னதான் சொல்றாரு நக்கீரர்?

    ஞாயிறு இருக்கிறதே, அதனுடைய கதிர்கள் உலகில் எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆற்றல் தந்து அதன் பயனாகிய உழைப்பையும், உழைப்பின் விளைவாகிய உவப்பையும் கொடுக்கிறது.

    இன்னொரு விதமாச் சொன்னா… வெளிச்சம் வரும் பொழுதே இருள் ஓடிவிடும். வெளிச்சம் வந்து பத்து நிமிடம் கழித்துப் போகலாம் என்று காத்திருக்க முடியாது. வெளிச்சம் வரவர இருள் போய்விடும். அறிவு வளரவளர அறியாமை போய் உள்ளத்தில் உவப்பு உண்டாகும் அல்லவா.

    இப்படி ஒன்பது பொருள் சொல்லலாம். ஆனால் பெரியவர்கள் துணை கொண்டு படித்தும் என் மண்டைக்கு எட்டியது இந்த இரண்டுதான்.

    சரி. பகலவன்னு சொல்லியாச்சு. அடுத்து என்ன? கடற் கண்டா அங்கு

    கடற்பரப்பிலே தோன்றும் பகலவன். இந்த இடத்துல தோன்றும்னா, கடலுக்குள்ள இருந்து வருவதுன்னு பொருள் அல்ல. நம்ம பாக்கும் பொழுது கடல் பக்கமா வருது. ஏன் கடல்னு சொல்லனும்? கடல் இல்லாத ஊரில் கதிரவன் உதிக்காதா? உதிக்கும். மலையில் உதிக்காதா? உதிக்கும். அப்புறம் ஏன் கடற் கண்டாஅங்கு?

  4. GiRa says:

    இந்தக் கடற் கண்டாங்கு பத்திப் புரிஞ்சிக்கிறதுக்கான குறிப்பு அடுத்த வரியில் இருக்கு. ஓ அற இமைக்கும் சேண் விளங்கு அவிர் ஒளி.

    அவிர் – பளபளப்பு
    சேண் – தொலைவு
    தொலைவில் இருந்தாலும் நம்முடைய கண்களைக் குவித்து இமைக்கச் செய்யும் பளபளக்கும் ஒளி பொருந்தி பகலவன்.

    இது வெளிப் பொருள். உட்பொருள் என்ன? ஒளியானது நமக்குப் பார்வை கொடுக்கிறது. ஒரு பொருளின் மேல் பட்டு எதிரொளிக்கும் ஒளி நம் கண்களுக்குள் சென்று அந்தப் பொருளின் உருவத்தை நமக்குத் தெரிவிக்கிறது. ஆகையால்தான் இரவில் பொருள் இருதாலும் ஒளி இல்லாவிட்டால் பொருள் தெரிவதில்லை.

    கண்ணு இருக்கு. அதுல பார்வையும் இருக்கு. பாக்க வேண்டிய பொருளும் இருக்கு. ஆனா ஒளி இல்லாவிட்டால் அந்தப் பொருள் நம் கண்களுக்குத் தெரிவதில்லை. பார்வை இருந்தாலும் குருடன். உண்மையிலேயே இருக்கும் பொருளும் நமக்கு இருக்கிறதா என்று புரிவதில்லை.

    இப்பப் புரிஞ்சிருக்குமே பொருள். ஒளி நமது இமையோடு தங்கி விடுவதில்லை. உள்ள போகுது. உள்ள போனாத்தான் பலன்.

    இது புரிஞ்சிருச்சுன்னா கடற்கண்டாங்கு ரொம்ப லேசு.

    கட்டாந்தரையிலோ கற்பாறையிலோ ஒளி விழுந்தால் என்னாகும்? ஒன்னும் ஆகாது. அந்த ஒளி மேற்பரப்பிலேயே நின்று விடும். உள்ள போகாது. ஆனால் தண்ணியில் விழுந்தால்? ஒளிக்கதிர்கள் தண்ணீரில் ஊடுறும். எவ்வளவு தொலைவு உள்ள வெளிச்சம் போகுதோ அதுக்குள்ள என்னென்ன இருக்குன்னு காட்டிவிடும்.

    ஞாயிறு (பகலவன்) = அறிவு
    கடல் = உள்ளம்
    அறிவானது உள்ளத்துக்குள் செல்லச் செல்லதான் உண்மையிலேயே என்ன இருக்குன்னு நமக்குப் புரியும். அதுனாலதான் மலைக் கண்டாங்குன்னு சொல்லாம கடற்கண்டாங்குன்னு நக்கீரர் சொல்லீருக்காரு.

    இப்ப மொதல்ல இருந்து படிப்போம்.
    உலகம் உவப்ப வலன் ஏர்பு திரிதரு
    பலர் புகழ் ஞாயிறு
    கடற் கண்டாஅங்கு
    ஓவற இமைக்கும் சேண் விளங்கு அவிர் ஒளி

    இவ்வளவுதாங்க. இத மட்டும் புரிஞ்சிக்கிட்டு நடந்தா திருமுருகாற்று்படைய இதுக்கு மேல படிக்க வேண்டாம். வேறெந்த நூலையும் படிக்க வேண்டாம். வாழ்க்கை சிறப்பா இருக்கும்.

  5. GiRa says:

    நீங்க ரெண்டு கேள்வி கேட்டிருக்கீங்க. ரெண்டுமே பெருத்த விவாதத்திற்கு உரியது. அதிலும் முதற்கேள்வி இருக்கிறதே.. அப்பப்பா! இது பற்றி ஒரு பதிவு எழுதி பெரிய சண்டைக்காடு ஆகிவிட்டது முன்பு.

    மறுஇல் கற்பின் வாள் நுதல் கணவன்

    இதுதானே அந்த வரி. நீங்கள் தெய்வயானையின் கணவர் என்று பெயர் சொல்லியிருக்கின்றீர்கள். ஆனால் அது தெய்வயானையைக் குறிக்காது என்பது என் கருத்து. திருமுருகாற்றுப் படையில் வள்ளி என்று வெளிப்படையாக நக்கீரர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் தெய்வயானையின் பெயர் வரவில்லை.

    கற்பு என்று சொல்வதன் வழியாக அது தெய்வயானையைக் குறிக்கும் என்று கூறுவோரும் உண்டு. அதை ஏற்காதாரும் பலருண்டு. அவரவர்க்குப் பிடித்தது போல வைத்துக் கொள்ளலாம். 🙂

    மறுஇல் என்றால் மறுக்க முடியாத அல்லது மாற்றுக் கருத்து இல்லாத என்று பொருள்.

    கற்பை ஏற்றம் செய்ய வந்த சொற்றொடர். மறுஇல் கற்பின். புரிஞ்சது.

    வாள்நுதல் – வாளைப் போன்று ஒளிரும் நெற்றி

    ஏன் வாள் போன்றன்னு சொல்லனும்?

    கற்பில் இரண்டு வகையுண்டு. அறக்கற்பு. மறக்கற்பு. நல்ல எடுத்துக்காட்டு இரண்டு இருக்கிறது. கண்ணகி அறக்கற்பு. கோப்பெருந்தேவி மறக்கற்பு.

    புரியலையா? 🙂 விளக்கமா சொல்றேன். ஆறு வரிக்கு ஆறு பக்கம் எழுத வெச்ச சொக்கன் வாழ்க. 🙂

  6. GiRa says:

    கண்ணகிக்கு வந்தது அறச்சீற்றம். அதாவது நடந்தது தவறு என்று எழுந்த ஆத்திரம். கணவன் செய்ததுக்கெல்லாம் அவள் சரியென்று இருந்ததை இளங்கோவடிகள் கற்பு என்று சொல்லவே இல்லை. கோவலன் செய்தது தவறு என்று கண்ணகியின் வாயால் இளங்கோவடிகள் சொல்கிறார். அவன் தவறுக்குத் தண்டனை சோழ நாட்டில் கிடைக்காமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் பாண்டியன் கொடுத்துவிட்டான். அவன் எனக்குத் தகப்பனைப் போல என்று கண்ணகியே “தென்னவன் தீதிலன் தேவர்கோன் பெருவிருந்து ஆயினன். நானவன் தன்மகள்”னு சொல்றாரு. ஆகையால இனியும் கோவலன் செஞ்ச தப்பைக் கண்ணகி கண்டிக்கலைன்னு யாரும் சொல்லக் கூடாது.

    சரி. கற்புக்கு வருவோம். செங்குட்டுவன் சேரமாதேவியிடம் கேட்கிறான்.

    கோப்பெருந்தேவியோ கணவனாகிய செங்குட்டுவன் உயிரை விட்டதும் ஒரு சொல்லும் பேசாது ஆவி நீத்தாள். கண்ணகியோ பாண்டியர் செய்தது அரசியலின் படித் தவறு என்று நிரூபித்து அரண்மனை எரித்துதான் சினத்திலிருந்து மீண்டாள். இவர்கள் இருவரில் போற்றத்தக்கவர் யார்?

    ஆணாக இருந்து சேரன் கேட்டதற்கு பெண்ணாக இருந்து கற்பு பற்றித் தீர்ப்பு சொல்கிறாள் சேரமாதேவி.

    ஒருத்தி கணவனோடு நல்லபடியாக, ஒட்ட வாழ்ந்து எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்து அவன் அன்பிலே திளைத்து ஒருவருக்கு ஒருவராக வாழ்ந்து, அந்த இல்லறம் செழிக்க அவன் போனதும் அவனைப் பிரியாதவளாக அவனுடனே சென்றாளே. அவள் மறத்தி. அவள் கணவன் எங்கு சென்றானோ அங்கேயே சென்று அவனுடனேயே இருந்து அவளுக்கு என்ன வேண்டுமோ அதைப் பெற்று விட்டாள். வேறு ஏதேனும் கொடுத்தாலும் வாங்கவும் மாட்டாள்.

    இன்னொருத்தி கணவனோடு சரியாக வாழாமல், செல்லவங்கள் அனைத்தையும் இழந்து, பஞ்சம் பிழைப்பதற்காக நாடு விட்டு நாடு வந்து, அங்கு தனது கணவனையும் இழந்தாள். ஆக இல்லற இன்பத்தை முழுமையாகச் சுவைக்காத நிலையிலும் தவறான அரசியல் செய்தான் அரசன் என்று சினம் காட்டினாளே! அந்தச் சினம் அறம். அந்தக் கற்பை நாம் சிறப்பு செய்ய வேண்டும். கண்ணகிக்குக் கோயில் எடுக்க வேண்டும் என்கிறாள்.

    கற்பின் இரண்டு விளக்கங்களையும் ஒரு பெண் வழியாக இளங்கோ அருமையாகக் கூறியிருக்கிறார். இதில் உடல் தொடர்பாகக் கற்பு என்று அழைக்கப்படுவது வரவே இல்லை.

    வள்ளியாகப்பட்டவள் காட்டில் வாழ்ந்து, கந்தனையே நினைதது, பிறகு அவனையே மணந்து, தெய்வமாக அவனுடனே இருந்து அருள் செய்கிறாள். அந்தக் கற்பை மறம் என்று சொல்வதற்காக வாள் என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார் என்பது என் கருத்து. சுடர்நுதல் என்று சொல்லியிருக்கலாமே. இலக்கணமும் பொருந்தி வரும்.

    இப்படித்தான் பொருள் கொள்ள வேண்டுமென்று கிடையாது. இப்படியும் பொருள் கொள்ளலாம்.

  7. GiRa says:

    அடுத்த கேள்வி நக்கீரர் பத்தி.

    இதுவும் சற்று ஆராய்ச்சிக்கு உரியது. மதுரைக் கணக்காயனார் மகன் நக்கீரன்னு தெளிவாச் சொல்லியிருக்காங்க.

    நீங்க முன்பு பதிவிட்ட கொங்குதேர் வாழ்க்கை பாட்டை ஓட்டி இறையனாருக்கும் நக்கீரருக்கும் வாதம் வருது.

    அப்ப இறையனார் (பாட்டு வரி சரியா நினைவில்லை. தோராயமா கொடுக்கிறேன்)
    அங்கம் புழுதிபட அரிவாளில் நெய் பூதி
    பங்கப்பட இரண்டு கால் பரப்பி சங்கதனைக் கீர் கீரென அறுக்கும் நக்கீரனோ என் கவியை ஆராயக் கூடியவன்?

    அதுக்கு நக்கீரரோ,
    சங்கறுப்பது எங்கள் குலம். சங்கரனார்க்கு ஏது குலம் என்று கேட்கிறார்.

    மதுரையில் எப்படிச் சங்கு விளையும். கடற்கரை வலைஞர் குலத்தில்தான் நக்கீரர் பிறந்திருக்க வேண்டும் என்பதை இதிலிருந்து அறியலாம்.

    கணக்காயனார் மகனாகச் சொல்லப்படும் நக்கீரர் வேறொருவராகவும் இருக்கலாம். அல்லது வலைஞர் குலத்தில் பிறந்தாலும் கணக்காயராக நக்கீரரின் தந்தை தொழில் மாறியிருக்கலாம். அதற்கும் வாய்ப்புள்ளது.

    முடிவு அவரவர் கையில். 🙂

    • அங்கம் புழுதிபட, அரிவாளில் நெய்பூசி
      பங்கம் படவிரண்டு கால் பரப்பி – சங்கதனைக்
      கீர்கீர் என அறுக்கும் நக்கீரனோ எம்கவியை
      ஆராய்ந்து சொல்லத் தக்கவன்?

      சங்கறுப்பது எங்கள் குலம்,
      சங்கரனார்க்கு ஏது குலம்? – சங்கை
      அரிந்துண்டு வாழ்வோம் அரனே உம் போல்
      இரந்துண்டு வாழ்வதில்லை!
      ———————-

      இவை பாடல்கள் அல்ல! நாடக வசனங்கள்!:)
      ஏபி நாகராஜன் அவர்கள், கதைக்குச் சுவை கூட்ட, இதைச் சேர்த்துக் கொண்டாரே தவிர…
      மதுரைக் கணக்காயனார் மகன் நக்கீரனார் என்பதே சரி!

      மேலும்…சினிமாவில் வருவது போல், அது “செண்பக”ப் பாண்டியனும் அல்ல! அப்படியொரு பெண் கூந்தல் – மோப்ப சக்திப் பாண்டியனும் இல்லவே இல்லை:)
      நக்கீரர் காலத்துப் பாண்டியன் யாரு? = பாண்டியன், இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறனை,மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார் பாடியது!

      • GiRa says:

        மன்னிக்கவும். அது ஏ.பி.நாகராஜன் வசனம் மட்டுமல்ல. அதற்கு மூலப்பாடலும் உண்டு.

        இதோ பாக்களைத் தருகிறேன். தனிப்பாடல் திரட்டு பாகம் ஒன்றை உருட்ட வேண்டியிருந்தது.

        அங்கம் வளர்க்க அரிவாளின் நெய்தடவிப்
        பங்கப் படஇரண்டு கால்பரப்பிச் – சங்கதனைக்
        கீருகீர் என்று அறுக்கும் கீரனோ என்கவியைப்
        பாரில் பழுதுஎன் பவன்

        சங்கறுப்பது எங்கள்குலம் சங்கரர்க்கு அங்கு ஏதுகுலம்
        பங்கமுறச் சொன்னால் பழுதாமோ – சங்கை
        அரிந்துண்டு வாழ்வோம் அரனாரைப் போல
        இரந்துண்டு வாழ்வோம் இனி

      • GiRa says:

        தருமிக்கு பொற்கிழி அளித்ததற்கு நூலாதாரம் உண்டு. பரஞ்சோதி முனிவரின் திருவிளையாடற்புராணத்தில் ஐம்பத்தியிரண்டாவது படலமாகத் தருமிக்குப் பொற்கிழி அளித்த படலம் வருகிறது. இந்த நூல் சங்கநூல் அல்ல. பிற்காலத்து எழுந்தது.

        ஆகையால்தான் பல ஔவைகள் இருந்தது போல பல நக்கீரர்கள் இருந்திருந்திருக்கலாம் என்பதும் ஒரு கருத்து. அப்படி இருக்கவே முடியாது என்பதற்கு ஏதேனும் தரவிருக்குமா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

      • ஆகா! “நான் தந்தது நாடக வசனம்! இவையே பாடல்கள் அல்ல”-ன்னு சொல்ல வந்தேன்!
        மிக்க நன்றி இராகவா, இந்தப் பாடல்களை இங்குத் தந்தமைக்கு!
        தனிப் பாடல்கள்- என்றால் என்ன? இதை யார் எழுதியது?

        கண்டிப்பா நக்கீரர் எழுதி இருக்க மாட்டாரு! அவரு style வெண்பா மாதிரியே இல்ல!:)
        பாண்டியன், இலவந்திகைப் பள்ளித் துஞ்சிய நன்மாறன் காலத்துப் பாடலாகவும் இருக்க முடியாது!

        ஆனா வெண்பா ரொம்ப நல்லா இருக்கு:)

    • பல ஒளவைகள் போல், பல நக்கீரர்கள் இருந்திருக்க”லாம்”! ஆனால் பாண்டியன் நன்மாறன் காலத்தில் = ஒரே நக்கீரர் தானே?:)

      அவர் காலத்தில் இறையனார் எழுதிய = “கொங்கு தேர் வாழ்க்கை” = குறுந்தொகை! கி.பி 5-க்கும் முன்னால்!

      பரஞ்சோதி முனிவர் – திருவிளையாடல் “புராணம்” = கிபி 15-க்கும் பின்னால்! “ஹாலாசிய மகாத்மியம்” என்னும் வடநூலைத் தழுவி எழுதினார்!
      * இதில் தான் – தருமிக்குப் பொற்கிழி அளித்த படலம்!
      * அதுக்கு அடுத்த படலம் = கீரனைக் கரை ஏற்றிய படலம்!:)

      அதில், தன்னை எதிர்த்துப் பேசிய நக்கீரன் மேல் இன்னமும் கோவம் அடங்கலை! கோவத்தைக் கொறைக்க, கோபப் பிரசாதம் பாடியதெல்லாம் வருது!:))

      So, பழைய கோவம் கொறைய பாடும் அதே நக்கீரர் தான், தருமியோடும் பேசியவர் – சொல்வது: திருவிளையாடல் “புராணம்”!
      இல்லயில்ல, இது பின்னாள் நக்கீரர்-ன்னா, அப்போ “கொங்குதேர் வாழ்க்கை” பிற்காலப் பாடல் ஆயிருமே!:) – திருவிளையாடற் “புராண” விளையாடலே ஒரு விளையாடலா இருக்கேப்பா!:)) – இதுவா நூலாதாராம்?

      நக்கீரர் உரைத்த “நன்”-முருகாற்றுப்படை!
      எந்தப் பூதமும் பிடிச்சி வைக்காமல்…
      எந்தச் செண்பகப் பாண்டியனும் மோப்பம் பிடிக்காமல்…
      எந்தக் கோபப் “பிரசாதமும்” இல்லாமல்….

      சங்கத் தமிழ் முருகனுக்காக மட்டுமேயான = நக்கீரர் உரைத்த “நன்”-முருகாற்றுப்படை!

  8. என்ன சொல்லுவேன்? என் முருகா!

    சனிக்கிழமை ட்விட்டரைத் தொறந்தா…Murugan song from @kuumuttai & @rgokul & @nchokkan!
    ……& a mayil gift frm my oppice mate in Amsterdam, before I leave today:) http://t.co/yCYKdrx0

    உலகம் உவப்ப…
    (என்) கதியாய் விதியாய் வருவாய் குகனே!

  9. இந்தப் பாடலைத் தந்த இராகவனுக்கு நன்றி!
    அதன் பின்னால் இடியும் மழையுமாய்ப் பொழிந்த இன்தமிழுக்கும் நன்றி!:)
    —–

    * உலகம் உவப்ப = இதுவே தமிழ் ஆன்மீகத்தின் முதல் வரி!
    * 1st aanmeega blogger = நக்கீரரே!
    * 1st tamizh twitter = வள்ளுவரே!

    —–

    சங்கப் பாடல்கள், மக்களின் அகம்-புறம் வாழ்க்கையைத் தான் பேசும்!
    அதனூடே தான், மக்கள் பண்பாடு, வாழ்க்கை, மக்கள் தெய்வம்-ன்னு, தமிழ்க் கடவுள்கள் திருமாலையும், முருகனையும் காட்டும்!

    ஆனா, ஊடால சொல்லாம, exclusive-ஆ இறைப் பாடல்-ன்னு பாடி, சங்கத் தமிழில் ஒரு மரபு மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்தவர் = நக்கீரர்!
    பொதுவா ஆற்றுப்படை = தமிழ் அரசர்களை நோக்கியே அமைந்திருக்க…
    தமிழ் அரசர்க்கெல்லாம் அரசனான முருகனை முன்னோக்கி, ஆற்றுப்படுத்திய முதல் கவிஞரும் நக்கீரரே!

    வாழ்க அவர் தமிழ்!

    நக்கீரர் தாம் உரைத்த நன்முருகாற் றுப்படையைத்
    தற்கோல நாள்தோறும் சாற்றினால் .. முற்கோல
    மாமுருகன் வந்து மனக்கவலை தீர்த்தருளித்
    தான் நினைந்த எல்லாம் தரும்.

    • GiRa says:

      முருகனையும் மாயோனையும் மட்டுமல்ல இந்திரன், வருணன், கொற்றவை ஆகியோரையும் காட்டும்.

      • சேயோனையும் மாயோனையும் வெறும் திணை அடையாளங்களாக மட்டும் காட்டாது,
        மக்கள் வாழ்வியல், கூத்து, தனித்த துறைகள், செந்தூர்/வேங்கடம் முதலான தலங்கள் என்று மக்கள் வாழ்க்கையோடு பின்னிப் படர்ந்ததையும் காட்டும்!

        வேந்தனுக்கும் வருணனுக்கும் நில அடையாளங்களைக் காட்டியதோடு நின்று விடும்! மக்கள் வாழ்வியலோ, கூத்தோ, செந்தூர் முதலான தலங்களோ…ஏதும் இல்லாததால், காட்டாது!

        “அரும் பெறல் மரபின்”…பெரும் பெயர் முருக என்றோ…
        மாயோன் மேய் “மன் பெருஞ் சிறப்பின்”…தாவா விழுப்புகழ் என்றோ
        மன் பெரும் மரபை…வேந்தனுக்கும் வருணனுக்கும் காட்டாது! திணை அடையாளங்களாகவே நின்று விடுவர்!

      • GiRa says:

        // “அரும் பெறல் மரபின்”…பெரும் பெயர் முருக என்றோ…
        மாயோன் மேய் “மன் பெருஞ் சிறப்பின்”…தாவா விழுப்புகழ் என்றோ
        மன் பெரும் மரபை…வேந்தனுக்கும் வருணனுக்கும் காட்டாது! திணை அடையாளங்களாகவே நின்று விடுவர்! //

        அவ்வளவு எளிதாக முடிக்க முடியாது. மக்கள் வணங்கினர் என்பதை நூல்கள் சொல்கின்றன. ஆக வழிபாடு வழக்கில் இருந்திருக்கிறது.

        அது மட்டுமன்றி இந்திரவிழவு இன்றைக்குக் கொண்டாடப்படவில்லை என்றாலும் பழம் நூல்கள் கூறுகின்றன. சிலப்பதிகாரம் முதற்கொண்டு.

        ஆகையால் அனைத்தையும் மதிப்பதே முறை என்பது என் கருத்து. இதுகுறித்துத் தோண்டினால் இன்னும் நிறையச் சொல்லலாம்.

      • இந்திர விழா = கடைச் சங்க காலத்துக்கும் பின்னால்! சிலப்பதிகாரக் காலத்தில்…
        அப்போதும் அது காமவேள் விழாவே அன்றி, இந்திரனைத் தமிழ்த் தெய்வமாக எங்குமே சங்கக் கவிஞர்களும், இளங்கோவும் கூட காட்டவில்லை!

        சிலப்பதிகார காலக் கட்டம் = கலப்புகள் நிகழ்ந்து விட்ட காலக் கட்டம்!
        திருமாலும், முருகனும் – விஷ்ணு, ஸ்கந்தன் என்று வடக்கே ஆகி விட்ட காலக் கட்டம்!
        சமணம், புத்தம் போன்ற நன்னெறிகளை, வைதிக நெறிக்கு மாற்றாய், தமிழ் மண் தெரிந்து கொண்ட காலக் கட்டம்!
        ————

        ஆனால், இந்திர விழாக்களுக்கம் பல நூற்றாண்டுகள் முன்பே….
        சேயோனும் மாயோனும் = பண்டைத் தமிழ் மண்ணுக்கு! இயற்கையோடு இயைந்த தமிழ்க் கடவுள்கள்! பல முகம், பல கை என்றெல்லாம் இல்லாத…இயற்கையை ஒட்டிய நிலை!

        அப்போது இந்திரன் அல்ல! = வேந்தன் தான்! அதுவும் திணை அடையாளமாக! வாழ்வியலாக அல்ல!

        இன்று கிடைப்பதில் மிகப் பழமையான தொல்காப்பியம் முதற்கொண்டு, பதிற்றுப்பத்து/கலித்தொகை போன்ற பழமையான நூல்களிலும் இதே நிலையே!
        காதலிக்கு, காதலன் தன் காதலை நிரூபிக்க…சத்தியம் செய்து தருகிறான்…யார் மீது? = திருமால்!
        அகப்பாடலாய் இருந்தாலும் தமிழ்க் கடவுளின் பெயர், மக்களின் வாழ்வியல்/இயற்கையோடே பேசப்படுகிறது!
        ———–

        சிலப்பதிகார காலக் கட்டம் = கலப்புகள் நிகழ்ந்து விட்ட காலக் கட்டம்! அதனால் = இந்திர விழா!

        அப்போது கூட, கண்ணகி, “புருஷன் கெடைக்க பரிகாரம் பண்ணு” என்பதற்கு உடன்படாள்!
        அன்பின் வழியது உயிர்நிலை என்றே இருப்பாள்!
        ———–

        அனைத்தும் மதிப்பிற்குரியவையே! அதுவே என் நிலை! நன்னிலை!

        இருப்பினும், “தொன்மம்” என்பதை மாற்றி எழுதி விட முடியாதே!
        தமிழ்த் தொன்மம் = மக்கள் வாழ்வியலோடு வாழ்ந்த மாயோனும், சேயோனும்! தமிழ்க் கடவுளர்!

        “அரும் பெறல் மரபின் பெரும் பெயர் முருக” என்று ஒரு முருக பக்தரான நக்கீரர் குறித்து வைக்க…
        “மாயோன் மேய மன் பெருஞ் சிறப்பின்”…என்று எந்தப் பக்தரும் அல்லாத தொல்காப்பியரும் குறித்து வைக்கின்றார்!

        தமிழ்த் தொன்மம்! இயற்கை வழிபாட்டின் இன்னிலை!
        கண்ணகியைப் போலவே நானும் சொல்கிறேன்…
        அரும் பெறல் மரபின் பெரும் பெயர் முருக – வாழி
        மாயோன் மேய மன் பெருஞ் சிறப்பின் – வாழி!!

  10. மற்ற ஆன்மீகத் தமிழ் நூல்களுக்கு இல்லாத பெருமை எல்லாம் திருமுருகாற்றுப்படைக்கு உண்டு!

    * இது சங்கத் தமிழிலும் இடம் பெற்றுள்ளது! (பத்துப்பாட்டு)
    * பின்னாளில், தேவாரத் திருமுறைகளிலும் இடம் பெற்றுள்ளது! (பதினோரம் திருமுறை-பிரபந்தம்)

  11. சொக்கன் சார்,
    ஆறுமுகக் கடவுள் என்பதால் ஆறு வரியோட நிறுத்திட்டீங்க போல!:))

    அனைத்துக்கும் இராகவன் உரைத்ததே செவ்வை…
    மேலதிகத் தகவல் மட்டும் அகவலாய்த் தொட்டுச் செல்கிறேன்!
    ————–

    “உலகம்” என்ற பொருளில் துவங்குதல் தான் தமிழ்-ஆன்மீக மரபு!
    ஆனா “உகாரம்” இருக்கணும் என்ற அவசியமெல்லாம் இல்லை!

    அது பார், வையம்-ன்னு என்ன வேணும்-ன்னா இருக்கலாம்!
    ஆக மொத்தம்…உலகம் முழுமையும் நல்லா இருக்கணும் என்ற மரபில் கிளைத்தது அது!

    * “வையம்” தகளியா-ன்னு துவங்கும் = ஆழ்வார் அருளிச்செயல்!
    * மூவா முதலா “உலகம்” ஏத்த = சமண இலக்கியம், சீவக சிந்தாமணி
    * கண் அகல் “ஞாலம்” = திரிகடுகம் (18 கீழ்க்கணக்கு)

    இன்னும் எடுத்துக் காட்டுகள் பல….எல்லாச் சமயத்துக்கும் பொருந்தும்! எந்தச் சமயமானாலும், அது தமிழில் பாடினா = இதான் மரபு!

    அவ்வளவு ஏன்?
    தமிழ் மறை = திருக்குறள்!
    அகர முதல-ன்னு அகரத்தில் தான் துவங்கும்!
    ஆனா, முதற்றே “உலகு”-ன்னு “உலகமும்” கட்டாயம், முதல் பாட்டில் இருக்கும்!
    —————-

    பத்துப் பாட்டுள் முதல் பாட்டு = திருமுருகாற்றுப்படை
    இது பத்துப் பாட்டைத் தொகுத்த போது அமைத்த அமைப்பு!
    ஆனால் திருமுருகாற்றுப்படைக்கும் முந்தைய நூல்கள் பத்துப் பாட்டில் உள்ளன!
    நக்கீரர் காலத்துக்கும்-பாண்டியன் நன்மாறன் காலத்துக்கும் முந்தைய கவிஞர்கள்-தமிழ் மன்னர்கள், பத்துப்பாட்டிலே இடம் பெற்றுள்ளனர்!

  12. சினிமாவில் நாம் பரவலாகக் காணும் கதை…. = பெண்ணுக்கு இயற்கையிலேயே கூந்தலில் மணம் உண்டா?
    அதை ஒட்டி, செண்பகப் பாண்டியன்….அது இது-ன்னு எல்லாம் சுவையான செவி-வழிக் கதைகள் மட்டுமே!:)
    சங்க கால நக்கீரர் காலத்தில் அப்படியொரு பாண்டியன் இல்லவே இல்ல!:)

    ஆனா…
    சிவபெருமானை எதிர்த்துப் பேசிய “குற்றம்” தீராமல், நக்கீரர் நோவால் வாடினார்!
    கயிலை வந்தால் சரியாகும்-ன்னு சொல்லப்பட, பயணப்பட்டார்!

    திருப்பரங்குன்றத்தில் அவரைப் பூதம் பிடிச்சி அடைச்சிருச்சி! 🙂
    அப்போ பாடியது தான் திருமுருகாற்றுப்படை
    -ன்னு ஒரு அழகிய தமிழ் நூலின் மீது இல்லாத பொல்லாத கட்டுக் கதைகள்!
    :))

    திருமுருகாற்றுப்படை பாடி முடிச்சி, கயிலை யாத்திரை continues! கயிலை பாதி, காளத்தி பாதி-ன்னு பாடினாரு! கடேசீல கயிலையில் “கோபப் பிரசாதம்”-ன்னு பாடி, ஈசன் கோவத்தை ஒரேயடியா தீர்த்தாரு!-ன்னு திரையில் வராத சினிமா:))

    கோபப் பிரசாதம் – பின்னாளைய நக்கீரர் யாரோ பாடியது!
    சங்கத் தமிழ் நக்கீரர் காலத்தில், “பிரசாதம்”-ங்கிற சொல்லே கிடையாது! அப்பறம் எப்படிப் பாடுவாரு?:)

    ஆனா பன்னிரு திருமுறைகளில், முருகாற்றுப்படை+கோபப் பிரசாதம் எல்லாம் ஒன்னா வச்சி, நக்கீரர் பாடியது-ன்னு எழுதி வச்சிட்டாங்க! அதுக்கு கூந்தல்-மணம்-ன்னு ஒரு கதையும் உருவாயிருச்சி!

    இது புரியாத எவனோ, விக்கிப்பீடியாவில், திருமுருகாற்றுப்படையே medieval poet-ன்னு எழுதிட்டான்:((
    http://en.wikipedia.org/wiki/Nakkeerar

    முருகா…தமிழைச் சமயத்துக்குள் அடைத்து வைப்பதால் வரும் கேடு இது தான்! 😦 பூதக் கதைகளே மிஞ்சும் 😦
    திருமுருகாற்றுப்படை = சங்கத் தமிழ்க் கருவூலம்!
    பண்டைத் தமிழ்க் கடவுளான சேயோன்-முருகப் பெருமானை வியந்தது! அழகு கொஞ்சும் தமிழ் நூல்! வாழ்க்கை நூல்! வேறெந்தக் கட்டுக் கதையும் இல்லை!

  13. GiRa says:

    கோபப்பிரசாதத்திற்கும் திருமுருகாற்றுப்படை எழுதிய நக்கீரருக்கும் எந்தத் தொடர்பும் கிடையாது. எப்படி எல்லா ஔவையாரின் பாடல்களும் ஒரே ஔவையார் மேல் ஏற்றப்பட்டனவோ, அத்தகைய கொடுமைதான் நக்கீரருக்கும் நடந்தது.

    அதற்கு ஆதாரமாகத்தான் பிற்கால நூல்களில் இருந்த பாக்களை எடுத்துக் கொடுத்தேன். நான் சரியாக விளக்கவில்லை போலும்.

    அத்தோடு தமிழை எந்தச் சமயத்துக்குள்ளும் அடைக்க முடியாது. இரட்சிணிய யாத்திரிகம், சீறாப்புராணம், ஏசுகாவியம் என்றெல்லாம் தமிழில் வந்து விட்டது. சமயங்கள் தங்களைத் தமிழோடு ஐக்கியப்படுத்துகின்றனவா என்பதே சிந்திக்க வேண்டியது. காலம் பலவற்றை மாற்றுகிறது. அந்த மாற்றத்திற்குத் தக்க நிலைப்பாடுகள் தவிர்க்க முடியாதன.

  14. //அவனது பெரிய கைகள் அழிக்கப்படவேண்டியவர்களை அழித்துவிடும்//

    சொக்கன் சார் சொன்னதை, கொஞ்சம் மாற்றிச் சொல்கிறேன்! மன்னிச்சிக்கோங்க! தவறாகக் கொள்ள வேணாம்:))

    என் தமிழ்-முருகன், யாரையும் “அழிக்க” எல்லாம் மாட்டான்!
    அவனுக்கு அப்படின்னா என்ன-ன்னே தெரியாது!
    முத்தமிழால் “வைதாரையும் ஆங்கே வாழ வைப்போன்”!
    அதான் செறுநர்த் “தேய்த்த” செல் உறழ் தடக் கை-ன்னு சொல்லுறாரு!

    “தேய்த்த”! அழித்த அல்ல!!!
    —————

    பகைவரைத் “தேய்த்தான்”! அழிக்கலை!
    உழைச்சி உழைச்சி, ஓடாய்த் “தேய்ஞ்சி” போறான்-ன்னு சொல்லுறோம்-ல்ல?
    தேய்தல் = Weak ஆகுதல்! மெலிதல்!

    முருகன், அப்படி “weak” ஆக்குகிறான்!
    யாரை?= பகைவர்களை, ஆணவம் பிடித்தவர்களை!
    ஆணவத்தின் காரணம் என்ன? = என் கிட்ட பெருசா ஏதோ ஒன்னு இருக்கு என்பது தானே?
    அது இல்லாம weak ஆக்கிட்டா? அதைத் தேய்ச்சி துடைச்சிட்டா? போயிரும்-ல்ல?
    ———————

    கருத்துக்காக, ஆட்களைப் பிடித்துக் கொள்வதில்லை!
    கருத்தைக் கருத்தாய் மட்டுமே கொள்பவன்! கொல்பவன் அல்ல!

    ஆட்களை அழிக்காமல்…அவர்களின் வீம்பை “தேய்க்க” மட்டுமே செய்கிறான்!
    அவனே தமிழ்க் கடவுளான சேயோன் என்னும் என் செல்லம்! = திரு முருகன்!

    நக்கீரர், லேசுப்பட்ட கவிஞர் இல்ல! அவர் வைக்குற ஒவ்வொரு சொல்லும், எப்படி இருக்கு-ன்னு பாருங்க!
    = செறுநர்த் “தேய்த்த” செல் உறழ் தடக் கை!!!

  15. ஐய்யோ…havent packed yet! flight tonight!
    Ams, late nite jay walk, yesterday! still tired:)
    இருங்க பொட்டி கட்டிட்டு வரேன்!

    //ஞாயிறு கடல் கண்டாஅங்கு// பத்தியும்
    //உறுநர்த் தாங்கிய நோன் தாள்// பத்தியும்…கொஞ்சமே கொஞ்சமே சொல்லணும்!
    //செறுநர்த் தேய்த்த// சொல்லிட்டேன்! 🙂

    மறு இல் கற்பின் வாள்நுதல் கணவன் = வள்ளியே தான்! தெய்வயானை அல்ல!
    (தேவானை பற்றி வேற சங்கப்பாடல் இருக்கு! இல்ல-ன்னு சொல்லலை! ஆனா, இங்கிட்டு கற்பு=தேவானை அல்ல!)

  16. @kanapraba style-இல்…வந்துட்ட்ட்ட்ட்டேன்! :))
    All packing over!
    இனிமே #365paa தான்…& some biscuits to munch:)

    இன்னொருகா சொல்லணும் போல இருக்கு!
    அருமையான பாடலைத் தேர்ந்தெடுத்துக் குடுத்த இராகவனுக்கும்…ஆற்றுப்படை இட்ட சொக்கன் சாருக்கும் மிக்க நன்றி!
    —————-

    தெய்வானை அம்மை பற்றி அதிகம் இங்கே பேச வேணாம்!
    தேவானை அம்மை, பரிபாடலிலே உண்டு தான், மறுப்பதற்கில்லை!
    ஆனால் //மறு இல் கற்பின் வாள்நுதல் கணவன்// என்று இங்கிட்டு நக்கீரர் பாடுவது = வள்ளி/தேவானை யாரை வேண்டுமானாலும் குறிக்கும்! பொதுவாத் தான் பாடுறாரு!

    அடுத்து வரும் வரிகளில், வள்ளி என்று அவர் பேர் சொல்லிக் குறிப்பிடுவதால்,
    இங்கே பேர் சொல்லாத பெண்ணை = தேவானை என்று உரையாசிரியர்கள் சிலர், தாங்களாகவே எடுத்துக்கிட்டாங்க! எதுக்கு வம்பு, இருவரும் இருக்கட்டும்-ன்னா?:)))
    —————

    பாட்டை, பாட்டில் இருந்து மட்டும் படிக்கணும்-ன்னா…
    அப்போ, நக்கீரர், “தேவானை” என்ற பெயரைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லவில்லை! ஆனால் “வள்ளி” என்று குறிப்பிட்டு, பின்னால் வரும் வரிகளில் சொல்கிறார்!

    ஆனா, இதுக்காக, தேவானை அம்மை மீது, அவதூறு பேசி விட யாருக்கும் உரிமையில்லை (அந்தப் பழைய இராகவன் பதிவில்…சிலர் செய்தது போல்)
    தேவானை அம்மை, முருகாற்றுப்படையில் “பேர் குறிப்பிட்டு வரவில்லையே” தவிர, பரிபாடலில் பேர் சொல்லியே குறிக்கப்படுகிறார்! அதையும் மறுக்கவோ/மறைக்கவோ கூடாது!

  17. /ஞாயிறு கடல் கண்டாஅங்கு//

    இதுக்கு, இராகவன் குடுத்த விளக்கத்துக்கு மேல, யாரும் குடுக்க முடியாது-ன்னே நினைக்கிறேன்!
    அம்புட்டு செறிவும், செழுந்தமிழும்!

    ஆனா, ஒன்னே ஒன்னு மட்டும், என் ஆசைக்கு:)
    கண்டு “ஆங்கு” = ஆங்கு என்பது உவம உருபு! = பயனிலை உவமம்!
    அதாச்சும்…முருகன் = கடலில் தோன்றிய கதிரவன் போல இருக்கான்!

    மத்த எல்லா இடத்தில் கூடத் தான் சூரியன் இருப்பான்?
    கடல் சூரியனுக்கு மட்டும் அப்படி என்ன சிறப்பு? = உதய அழகு, குளிர்ச்சி, ஒளி தண்ணிக்குள்ளயும் பாயும்…ன்னு நிறைய இருந்தாலும்…
    ———————–

    கடற் கண்டாங்கு = கடல் மேல் இருக்கும் சூரியன் special-ஆ என்ன செய்வான்?
    உப்பு நீரையும் உறிஞ்சி, நல்ல நீராத் தருவான்!

    = அதே தான் இந்த முருகவப் பயலும்!:)
    = நம்ம கிட்ட இருக்கும் உப்பு நீரையும் உறிஞ்சி, நமக்கு நல்ல நீராவே தருவான்!
    ————————–

    கடலே = உலகுக்கு ஆதாரம்!
    * அதன் தண்ணியே உலகத்துக்குத் தண்ணி! = மழை = அது இல்லாமத் தானே அல்லாடுறோம்?
    * கடலை உறிஞ்சி, நமக்கெல்லாம் தண்ணி குடுக்கும் சூரியன் போல = முருகன் = ஆதாரம் = வாழ்வாதாரம்!

    எனக்கு “அவனே” ஆதாரம்!
    ஆதாரம் நின் பாதாரம்!
    நான் உப்பு நீராக் கரிச்சாலும், என்னையும் உறிஞ்சி, நல்ல நீராய்க் குடுக்கும் முருகாஆஆ….
    கொஞ்சம் கலக்கமா இருக்குங்க…இத்தோட நிப்பாட்டிக்கறேன்…..முருகவா!

  18. //உறுநர்த் தாங்கிய நோன் தாள்//
    – தோள் வேணும்-ன்னா தாங்கும்! தாள் (பாதம்) எப்படி ஒருவரைத் தாங்கும்? -ன்னு சொல்ல வந்தேன்! முடியலை!

    இதுக்கு இராகவனே சொல்லி நிறைவு செய்ய வேண்டிக் கொள்கிறேன்! முருகா!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s